INLEIDING

 INLEIDING

In mijn blog " Reis door de dimensies" beschrijf en leg ik uit mijn ervaringen en lessen die ik via een een hogere staat van bewustzijn mocht leren.

Ik vond het vaak moeilijk om woorden te vinden die recht deden aan mijn ervaringen. Veel kwam vanuit de gedachte van non-dualisme, een begrip dat moeilijk te bevatten kan zijn, waardoor mijn taalkeuze voor sommige mensen nogal ingewikkeld werd om in mee te gaan.

Daarom besloot ik, na hiervoor "gepord" te worden, een voor sommige mensen meer behapbare en beter te volgen epos te schrijven over mijn ervaringen, waarvan ik sommige inzichten die ik kreeg  nooit heb uitgewerkt in mijn blog " reis door de dimensies" 

In ieder geval besloot ik dit boek/blog op een iets poëtischer wijze te schrijven

Daarom zal de insteek  en stijl van dit blog -" LOS VAN MIJN LICHAAM" -anders lijken maar de lessen die voortkwamen uit mijn inzichten zijn even waardevol (voor mij in ieder geval)

Ik hoop dat ik de mensen die mij hierom vroegen hiermee tegemoet kom. Laat het gerust weten. En hee......het zijn MIJN ervaringen dus blijf kritisch en onderzoek of het resoneert met jouw hart

Liefs Kees

HOOFDSTUK 15- DANS VAN LICHT EN SCHADUW

HOOFDSTUK 15

Door Kees Schilder

Ik  gleed uit mijn lichaam alsof een sluier werd opgelicht. Ditmaal stond ik niet in een stad of een tuin, maar in een ruimte die voortdurend van vorm leek te veranderen. Alles om mij Ik heen pulseerde: lichtflarde Ik n dansten door de lucht, maar telkens wanneer ze oplic htten, wierpen ze ook schaduwen die zich als levende wezens bewogen.

Het was geen dreigende duisternis, eerder een onafscheidelijke tegenhanger van het licht. Alsof de ene zonder de ander niet kon bestaan.

Ik

Mijn gids Alena verscheen opnieuw, gehuld in een mantel die tegelijk donker en stralend leek, afhankelijk van hoe ik keek.

‘Welkom in de dimensie van polariteit,’ zei ze zonder woorden, haar stem weerklonk rechtstreeks in mijn hart. ‘Hier leer je dat licht en schaduw geen vijanden zijn, maar partners in een eeuwige dans.’

Voor mijn ogen ontstond een scène: ik zag momenten uit mijn leven waar ik had gevochten tegen mijn eigen schaduw – de angst, de woede, de twijfel. Steeds probeerde ik ze te verjagen met “licht”, maar hoe meer ik vocht, hoe groter ze leken te worden.

Toen verscheen een nieuwe beweging: de schaduwen reikten naar het licht, en het licht streelde zacht de schaduw. In plaats van strijd ontstond er harmonie. Ik voelde hoe mijn hart zich ontspande.

‘Begrijp je?’ vroeg Alenas. ‘Zolang jij jouw schaduw veroordeelt, groeit hij in kracht. Zodra jij hem uitnodigt in de dans, verandert hij in een bondgenoot. Schaduw toont je waar nog licht kan schijnen.’

Ik sloot mijn ogen en liet deze waarheid dieper in mij doordringen. Ik voelde al mijn vroegere angsten, schaamte en pijn, maar ditmaal niet als vijanden. Ik zag ze als kinderen die nooit begrepen waren, wachtend op mijn omhelzing. En toen ik dat deed, vloeiden ze samen met mijn licht, als water dat terugkeert naar de oceaan.

Toen ik mijn ogen opende, was de hele ruimte veranderd. Er waren geen losse flarden meer, maar een groot, vloeiend veld waarin licht en schaduw in harmonie bewogen. Het was een dans zonder einde, zonder strijd.

En ik wist: dit was niet alleen een les voor hier. Dit was een sleutel voor mijn dagelijks leven.

De les die ik leerde

De Dans van Licht en Schaduw leert dat schaduw geen vijand is, maar een boodschapper. Waar licht verschijnt, verschijnt ook schaduw – niet om ons te straffen, maar om ons te tonen waar integratie nodig is. Werkelijke heling ontstaat niet door strijd, maar door omarming.

Reflectie & praktische handvatten

1. Erken de schaduw

Schrijf op welke gevoelens of patronen je vaak onderdrukt. Zie ze niet als fout, maar als signalen van iets dat gezien wil worden.

2. Maak er een dans van

Wanneer angst of woede zich aandient, adem diep in en zeg: “Welkom, ik zie je.” Stel je voor dat je er samen mee danst in plaats van het te verdrijven.

3. Zoek de balans in het dagelijks leven

Herinner je: waar licht is, daar zal ook schaduw zijn. Accepteer beide kanten als deel van de totale werkelijkheid.

4. Meditatie van omarming

Ga zitten, voel je hart, en nodig bewust een aspect van je schaduw uit. Adem in, stuur licht naar dit deel. Adem uit, laat het in liefde terugstromen naar jou.

De dans leert dat heelheid pas ontstaat wanneer we beide helften omarmen. Want licht zonder schaduw verblindt, en schaduw zonder licht verstikt. Samen vormen ze de complete melodie van het bestaan.

HOOFDSTUK 9- HET LABYRINT VAN WAARHEID

Hoofdstuk 9

Het Labyrint van waarheid

Na mijn vorige ervaring van terugblikken ,reincarnatie en schuldgevoelens die volstrekt overbodig  en onnodig zijn omdat ons denken, opvoeding en hersenspoeling ons dat deden geloven, dacht ik dat ik er al was. Niets is minder waar.

De overgang begon zacht, bijna onmerkbaar. Het tintelen van mijn lichaam vervaagde, en mijn bewustzijn gleed opnieuw los. Toen ik mijn ogen opende in de andere sfeer, stond ik aan de ingang van een reusachtig bouwwerk. Voor mij rees een labyrint op, opgebouwd uit muren die leken te golven, alsof ze ademen konden. Het leek van steen, maar tegelijk doorschijnend, alsof het de energie van mijn eigen gedachten weerspiegelde.

Mijn gids Alena fluisterde in mij, zonder dat ik haar zag:

“Hierin vind je niet de waarheid zelf, maar de schaduwen die haar verbergen. Elke bocht toont jou een illusie waarin je hebt geloofd. Pas als je de illusies doorziet, opent zich het pad.”

Ik stapte het labyrint binnen. De eerste gang was smal en donker. Plots verscheen er een spiegelwand, waarin ik mezelf zag zoals ik vaak dacht dat anderen mij zagen: onzeker, zoekend, kleiner dan ik werkelijk ben. Ik voelde de oude neiging om dit beeld te geloven. Maar diep vanbinnen wist ik: dit is niet wie ik ben, slechts een masker van angst. Toen ik dat inzag, vervaagde de spiegel als mist in de zon en werd de doorgang vrij.

Verderop verscheen een nieuwe ruimte. Hier zag ik mensen die mij in mijn leven hadden teleurgesteld of verwond. Ze spraken me aan, herhaalden oude woorden die me ooit pijn hadden gedaan. Even voelde ik de neiging te reageren, mezelf te verdedigen. Maar opnieuw hoorde ik de zachte stem: “Alles wat je ziet is slechts je eigen overtuiging, geprojecteerd op vormen. Zie je in dat dit niet de waarheid is?” Ik ademde diep en liet hun woorden oplossen. De figuren losten op in licht, en een verborgen doorgang opende zich.

Het labyrint bleef zich tonen als een dans van illusies. Soms zag ik beelden van succes en macht, die mij lonkten met hun beloftes. Dan weer schimmen van schuld en schaamte die mij trachtten te verlammen. Maar steeds opnieuw koos ik ervoor om te herinneren: dit alles is een droom, slechts een decor waarin mijn eigen overtuigingen gespeeld worden.

Na wat een eeuwigheid leek, kwam ik bij het centrum. Daar stond geen troon, geen altaar, geen meester. Slechts een stille ruimte, leeg en helder. In die leegte voelde ik plots een diepe vrede, alsof ik uit de koortsige greep van duizend verhalen was losgekomen. Het labyrint had mij niets geleerd dat ik niet al wist – behalve dat de waarheid nooit gevonden wordt in vormen, maar enkel in het zien dat de vormen illusies zijn.

Met die vrede in mijn hart voelde ik mij teruggetrokken. Het labyrint loste op als een droom die ontwaken moet, en ik werd opnieuw één met mijn lichaam. Maar ditmaal met een nieuwe helderheid: ik hoef de waarheid niet te zoeken, ik hoef enkel te doorzien wat géén waarheid is.

De les die ik leerde

Het Labyrint van Waarheid laat zien dat de meeste obstakels in ons leven niet de realiteit zelf zijn, maar onze overtuigingen erover. Elke bocht, elke muur, is een illusie waarin we onszelf verliezen. Zodra we deze illusies doorzien, valt de muur uiteen en openbaart zich een pad. De waarheid is geen bestemming, maar een onthulling: wat overblijft wanneer alle leugens zijn doorzien.

Reflectie & praktische handvatten

Om de lessen van dit labyrint in het dagelijks leven toe te passen:

1. Onderzoek je overtuigingen

Wanneer je ergens last van hebt, stel jezelf de vraag: Wat geloof ik hier eigenlijk? Vaak blijkt het probleem niet in de situatie te liggen, maar in je overtuiging erover.

2. Ontmasker illusies stap voor stap

Schrijf drie overtuigingen op die je beperken (bijvoorbeeld: “Ik ben niet goed genoeg”, of “Mensen begrijpen mij nooit”). Kijk ernaar alsof ze muren in een labyrint zijn. Vraag jezelf: Is dit de waarheid, of slechts een verhaal dat ik geloof?

3. Oefen leegte

Neem dagelijks een paar minuten om stil te zitten en niets vast te houden – geen gedachten, geen verhalen. Ervaar dat leegte geen gemis is, maar een ruimte waarin vrede vanzelf opkomt.

Met elke illusie die je doorziet, wordt het pad lichter. Het labyrint verdwijnt stukje bij beetje, en wat overblijft is de ruimte van waarheid: stil, helder en oneindig.

HOOFDSTUK 5-HET RIJK VAN KLANK

Hoofdstuk 5

Het rijk van klank

Toen ik mijn ogen sloot en opnieuw de grens van mijn lichaam overschreed, merkte ik dat er geen duisternis of licht was dat mij verwelkomde. Er was enkel een toon. Eerst zacht, nauwelijks hoorbaar, maar al snel zo intens dat hij mijn hele wezen doordrong. Het was alsof ik zelf uit geluid was opgebouwd, elke vezel een snaar die meetrilde.

De dimensie om mij heen ontstond niet uit vormen, maar uit klanken. Waar op aarde muren en landschappen verschijnen, rees hier een wereld uit vibraties. Een diepe basgolf werd een berg. Een zachte fluittoon ontvouwde zich als een rivier. Iedere klank bracht beweging, en iedere beweging was harmonie.

Ik zweefde door deze wereld en voelde hoe elke gedachte een trilling voortbracht die zich onmiddellijk voegde bij de symfonie. Wanneer ik vrede voelde, klonk een helder akkoord dat in de ruimte danste. Wanneer ik twijfel toeliet, klonk een scherpe toon die wankelde en de harmonie verstoorde.

Plots hoorde ik een koor van stemmen, niet menselijk, maar zuiver en oneindig. Ze zongen niet in woorden, maar in frequenties die rechtstreeks in mijn hart resoneerden. Ik wilde meedoen, maar mijn stem stokte. Ik hoorde hoe mijn klanken vals klonken, hoe mijn innerlijke disharmonie de melodie brak.

Een moment van schaamte overspoelde mij. Maar toen gebeurde er iets onverwachts: de andere klanken weken niet terug. Ze verhieven zich juist, omhulden mijn dissonantie en leidden haar zachtjes terug naar harmonie. Ik besefte dat dit rijk geen oordeel kende. Hier was elk geluid welkom, elk vals akkoord slechts een uitnodiging om terug te keren naar resonantie.

Ik sloot mijn ogen en liet mijn hart zingen, zonder te denken aan goed of fout. Wat er toen uit mij klonk, was geen lied zoals ik kende, maar een trilling die mijn hele wezen vulde. Voor het eerst voelde ik wat het betekent om in harmonie te zijn – niet omdat ik perfect was, maar omdat ik deel uitmaakte van een groter geheel.

En toen sprak de klank zelf tot mij, niet in woorden, maar in resonantie:

"Harmonie ontstaat niet uit afwezigheid van fouten, maar uit het omarmen van elke toon tot een geheel."

Het rijk loste langzaam op, maar de trilling bleef nazinderen in mij, als een belofte.

De les die ik leerde:

Klank liet mij zien dat alles in het universum trilling is. Iedere gedachte, ieder gevoel en elke handeling heeft een toon die meereist in de symfonie van het bestaan. Wanneer ik oordeel, verstoor ik mijn eigen melodie. Wanneer ik aanvaard, word ik deel van een harmonie die groter is dan ikzelf.

Reflectie & praktische handvatten

Sinds deze reis luister ik anders. Niet alleen met mijn oren, maar met mijn hele wezen. Ik begrijp dat ieder geluid – zelfs stilte – een spiegel is van energie.

Praktische manieren om dit te oefenen:

1. Luisteren naar stilte

Neem dagelijks een moment om in stilte te zitten. Let op de subtiele geluiden die altijd aanwezig zijn – je ademhaling, het geruis om je heen. Ervaar dat stilte niet leeg is, maar vol vibratie.

2. Bewust klank geven

Hummm of zing een eenvoudige toon, zonder oordeel. Voel hoe de trilling je lichaam vult. Het maakt niet uit of het ‘mooi’ klinkt; het gaat om het resoneren met jezelf.

3. Relaties als muziek

Let in gesprekken op de ‘toon’ van woorden – niet alleen wat er gezegd wordt, maar hoe het klinkt. Vraag jezelf af: breng ik harmonie of disharmonie in dit moment?

Door deze eenvoudige oefeningen voel ik dat ik zelf een instrument ben, en dat ik kan kiezen hoe ik meespeel in het grote orkest van het leven.

4

HOOFDSTUK 4 :DE RIVIER VAN HERINNERINGEN

Hoofdstuk 4

De rivier van herinneringen

Hoofdstuk 4- De rivier van herinneringen

Toen mijn bewustzijn opnieuw loskwam van het lichaam, voelde ik mij niet langer omhooggestuwd of omlaaggetrokken. Deze keer was het alsof ik werd meegevoerd door een zachte stroom. Mijn wezen dreef, gewichtloos, en om mij heen ontvouwde zich een glinsterende rivier die door een eindeloos landschap kronkelde. Het water was niet van water gemaakt: het was vloeibaar licht, en elke golf droeg beelden, stemmen en gevoelens met zich mee.

Ik keek in de stroom en zag flarden van mijn jeugd. Het gezicht van mijn moeder die mij in slaap zong. Het ogenblik waarop ik voor het eerst verlies kende. Kleine herinneringen, ogenschijnlijk onbeduidend, maar die nu schitterden als juwelen in de rivier. Terwijl ik mij verder liet meedrijven, werden de beelden groter, ouder. Het waren geen herinneringen die ik zelf had meegemaakt. Ik zag mijn grootouders, en zelfs mensen die ik niet herkende, gekleed in kleren uit een ander tijdperk. Hun stemmen zongen als een echo in mij, alsof ik hen altijd had gekend.

Toen kwam de zwaarte. Ik voelde pijn die niet van mij leek te zijn, maar die door mijn aderen stroomde alsof hij mij toebehoorde. Angst, armoede, strijd – de lasten van generaties voor mij. Het besef sneed diep: dit alles draag ik mee, of ik mij er bewust van ben of niet. Ik wilde mij losmaken, het water afschudden, maar hoe meer ik mij verzette, hoe sterker de stroom mij vasthield.

Plotseling verscheen aan de oever een figuur van licht, stil en geduldig. Geen woorden kwamen uit hem, enkel een blik die mij uitnodigde. Hij wees naar de rivier, en ik begreep: vluchten is zinloos; de enige weg is kijken. Dus liet ik mijn verzet los en keek opnieuw.

Ik zag hoe de pijn van mijn voorouders ook hun moed droeg. Hun wanhoop had wijsheid voortgebracht, hun tekorten hadden mij leren verlangen naar overvloed. Ik voelde dat hun stemmen niet enkel last waren, maar ook kracht. Elke herinnering, ook de bittere, was een draad in het tapijt waaruit ik geweven ben.

Toen ik dit inzag, veranderde de rivier. De beelden bleven, maar hun zwaarte week. Het water van licht stroomde niet langer door mij heen als een keten, maar als een bron. De last die ik droeg, was tegelijk een erfenis die ik mocht transformeren.

En in de stilte hoorde ik de stem van mijn gids Alena:

"Je bent niet alleen een kind van je verleden, maar een wever van de toekomst. Wat jij geneest in jezelf, geneest in allen die met jou verbonden zijn."

De rivier vervaagde, en ik werd zachtjes teruggedragen naar de grens van mijn lichaam. Maar in mij stroomde nog steeds dat licht, dat diepe besef: herinneringen zijn geen gevangenis, maar sleutels.

De les die ik leerde:

Ik ontdekte dat herinneringen niet alleen persoonlijk zijn, maar collectief. In mij leven stemmen van generaties die mij voorgingen. Hun vreugde en hun pijn vormen mijn fundament. Wanneer ik mijn eigen wonden erken en genees, breng ik heling in een veel groter weefsel. Het verleden ketent mij niet, het nodigt mij uit tot transformatie.

Reflectie & praktische handvatten

Na deze reis kijk ik anders naar de verhalen die ik met mij meedraag. Wat ik vroeger zag als ballast, begrijp ik nu als boodschapper.

Praktische manieren om hiermee te werken:

1. Luisteren naar herinneringen

Wanneer een oude herinnering opkomt – aangenaam of pijnlijk – schrijf ik haar op zonder oordeel. Ik stel mezelf de vraag: Wat wil deze herinnering mij nu leren?

2. Voorouderlijke erkenning

Ik neem soms een moment om bewust aan mijn voorouders te denken, ook aan degenen die ik nooit heb gekend. Met gesloten ogen zeg ik zacht: Ik zie jullie, ik eer jullie, en ik draag jullie kracht met mij mee.

3. Transformeren in licht

Als een pijnlijke herinnering te zwaar voelt, stel ik mij voor hoe ik haar in de rivier leg. Ik zie hoe het water van licht haar omhult, verzacht en verandert in een stroom van kracht die terug naar mij vloeit.

Door deze eenvoudige handelingen ervaar ik dat ik niet vastzit in mijn verleden, maar er een levendige verbinding mee heb – een die mij de kans geeft om heling en groei door te geven aan alles en iedereen die na mij komt.

INLEIDING OP MIJN BOEK; LOS VAN MIJN LICHAAM

 INLEIDING

In mijn blog " Reis door de dimensies" beschrijf en leg ik uit mijn ervaringen en lessen die ik via een een hogere staat van bewustzijn mocht leren.

Ik vond het vaak moeilijk om woorden te vinden die recht deden aan mijn ervaringen. Veel kwam vanuit de gedachte van non-dualisme, een begrip dat moeilijk te bevatten kan zijn, waardoor mijn taalkeuze voor sommige mensen nogal ingewikkeld werd om in mee te gaan.

Daarom besloot ik, na hiervoor "gepord" te worden, een voor sommige mensen meer behapbare en beter te volgen epos te schrijven over mijn ervaringen, waarvan ik sommige inzichten die ik kreeg  nooit heb uitgewerkt in mijn blog " reis door de dimensies" 

In ieder geval besloot ik dit boek/blog op een iets poëtischer wijze te schrijven

Daarom zal de insteek  en stijl van dit blog -" LOS VAN MIJN LICHAAM" -anders lijken maar de lessen die voortkwamen uit mijn inzichten zijn even waardevol (voor mij in ieder geval)

Ik hoop dat ik de mensen die mij hierom vroegen hiermee tegemoet kom. Laat het gerust weten. En hee......het zijn MIJN ervaringen dus blijf kritisch en onderzoek of het resoneert met jouw hart

Liefs Kees

HOOFDSTUK 3:HET LABYRINT VAN GEDACHTEN

 

Hoofdstuk 3 – Het Labyrint van Gedachten

Mijn derde reis begon met een zweving die niet omhoog of omlaag ging, maar naar binnen. Alsof ik in een spiraal werd gezogen die mij steeds dieper trok. Er was geen mist, geen duisternis, maar een werveling van woorden, beelden en herinneringen die zich om mij heen begonnen te vormen.

Ik stond plotseling in een ruimte die leek op een eindeloos doolhof. De muren waren niet van steen, maar van licht en schaduw die voortdurend veranderden, gebouwd uit mijn eigen gedachten. Elke gedachte die ik had, verscheen onmiddellijk als een gang, een deur of een nieuwe splitsing.

Eerst verwonderde ik mij. Wanneer ik dacht aan een boom, rees er een groene gang vol bladeren omhoog. Wanneer ik mij iets herinnerde, verscheen er een deur die openging naar een scène uit mijn verleden. Maar al snel merkte ik dat ik gevangen raakte. Elke gedachte bracht een nieuwe weg, en hoe meer ik probeerde de uitweg te vinden, hoe meer gangen en kamers zich aaneen regen.

Het labyrint werd benauwend. Mijn geest produceerde beelden sneller dan ik kon bevatten. Twijfels veranderden in muren die mij de doorgang versperden. Oude overtuigingen vormden zware poorten die ik niet kon openen. Het was alsof mijn eigen geest mij omsloot in een steeds strakker web.

In paniek probeerde ik mijn gedachten te beheersen, maar hoe meer ik streed, hoe sterker de muren groeiden. Ik riep uit: Hoe kan ik ooit hieruit ontsnappen?

En toen kwam de stilte. Niet omdat mijn gedachten stopten, maar omdat ik ze voor het eerst alleen maar aanschouwde. Ik liet ze zijn, zonder in elke gang mee te lopen. Ik zag hoe een gedachte verscheen, vorm aannam, en daarna weer oploste. De muren verloren hun macht. Het labyrint bleek geen gevangenis te zijn, maar een spiegel: het toonde mij dat ik schepper ben van mijn ervaring.

De stem van mijn gids Alena fluisterde, zacht maar helder:

"De geest is een instrument. Laat het spelen, maar wees niet het instrument zelf. Jij bent de speler."

Ik stond midden in het labyrint en besefte dat er geen uitweg nodig was. De uitweg was mijn keuze om niet meer elk pad te volgen dat mijn gedachten aanboden. En terwijl ik dat besefte, loste het labyrint langzaam op in licht.

De les die ik leerde:

Gedachten zijn scheppend. Ze bouwen werelden, openen deuren en sluiten ze ook weer. Wanneer ik mij onbewust laat meevoeren, raak ik verstrikt in illusies. Maar wanneer ik met bewustzijn kijk, zie ik dat gedachten slechts golven zijn die komen en gaan. Ik ben niet het labyrint, ik ben de ruimte waarin het verschijnt.

Reflectie & praktische handvatten

Deze reis liet mij zien hoe gemakkelijk ik mij in mijn eigen gedachten kan verliezen. Vroeger dacht ik dat ik was wat ik dacht, dat elke gedachte waar moest zijn. Maar nu begrijp ik dat gedachten slechts mogelijkheden zijn, en dat ik kies welke ik voed.

Praktische handvatten die ik sindsdien gebruik:

1. Observeren zonder oordeel

Elke dag neem ik een paar minuten om mijn gedachten te volgen alsof ik naar wolken kijk. Ze komen en gaan, en ik leer ze te zien zonder erin te stappen.

2. De scheppende gedachte kiezen

Wanneer ik merk dat ik afdwaal in angst of twijfel, vraag ik mij af: Wat wil ik werkelijk creëren? Dan kies ik bewust een gedachte die mijn hart voedt in plaats van mijn angst.

3. Uit het cirkelen stappen

Als ik merk dat mijn geest in rondjes draait, adem ik diep en richt ik mijn aandacht op mijn lichaam – mijn voeten op de grond, mijn ademhaling. Het labyrint lost op zodra ik terugkeer naar het hier en nu.

Door deze oefeningen voel ik mij niet langer gevangene van mijn geest, maar meer en meer de meester van mijn binnenwereld.